خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : آيتي )

413

نهج البلاغة ( فارسي )

با دلايل واضح خود ، براى شما جاى عذرى باقى نگذاشته و حجت را بر شما تمام كرده است و برايتان بيان فرموده كه چه كارهايى را خوش دارد و چه كارهايى را ناخوش ، تا از آنچه خوش دارد ، پيروى كنيد و از آنچه ناخوش دارد ، اعراض نماييد . رسول الله ( صلى الله عليه و آله ) مىفرمود « كه بهشت در سختيها احاطه شده و آتش در خواهشهاى نفسانى . » بدانيد كه اطاعت خداوند با سختى و درشتى همراه است و معصيت او با لذت و خوشى . پس ، خداوند رحمت كناد كسى را كه از خواهشهاى نفس و لذتهاى خود دل بر كند و هواى نفس را سركوب نمايد . دشوارترين كارها ، دور داشتن نفس است و از هوا و هوسهايش ، زيرا نفس همواره خواهان معصيت و هوسرانى است . بدانيد ، اى بندگان خداى ، مؤمن شب را به روز و روز را به شب نمىآورد مگر آنكه به نفس خويش بدگمان است و پيوسته بر او عيب مىگيرد و از طاعت حق ، افزونتر از آنچه به جاى آورده ، از او مىطلبد . پس ، همانند كسانى باشيد كه پيش از شما بوده‌اند و آنان كه در برابر شما مردند و چون مسافران خيمه بركندند و رخت به جاى ديگر بردند و دنيا را چون كسى كه منازل را طى مىكند طى كردند . بدانيد كه اين قرآن اندرزدهنده اى است كه در اندرزش رنگ فريب نيست و راهنماينده اى است كه گمراه نمىكند و سخنگويى است كه دروغ نمىگويد . هر كس با قرآن همنشينى كند ، چون برخيزد ، چيزى بر او افزوده شده و چيزى از او كاسته گشته . به هدايتش افزوده شده و از كوردليش كاسته گشته . بدانيد ، آنكه با قرآن است ، نيازمند نباشد و كس را بدون قرآن بىنيازى حاصل نگردد . شفاى دردهاى خود را از قرآن بجوييد ، چون سختى پيش آيد از قرآن يارى خواهيد . قرآن شفادهندهء بزرگترين دردهاست ، يعنى درد كفر و نفاق و تباهى و گمراهى . به قرآن از خدا حاجت خواهيد و با عشق به قرآن روى به خدا آوريد و قرآن را وسيلهء خواهش از مردم قرار مدهيد . بندگان خدا ، براى روى آوردن به خدا ، قرآن را نيكوترين وسيله يافته‌اند . بدانيد كه قرآن شفيعى است كه شفاعتش پذيرفته آيد و گوينده اى است كه سخنش به تصديق